Przypisy harwardzkie

Posted on

Przypis harwardzki, to słowo pochodzące z języka angielskiego – (Harvard Referencing System). W języku polskim, jego zamienna nazwa to przypis oksfordzki.

Przypis ten jest systemem podawania źródeł zawarty w nawiasach, ale zlokalizowany, nie tak jak inne rodzaje przypisów w stopce strony, a bezpośrednio w głównym tekście.

Książka, praca naukowa, zawierająca takie rodzaje przypisów wymaga od autora dołączenia załącznika, którym jest bibliografia, oczywiście alfabetycznie ułożona.

Cechą charakterystyczną przypisów harwardzkich jest wymuszenie na autorze ścisłego dostosowania się do słów cytowanych. Wymusza to jednocześnie używanie jego krótszej formy, co jest traktowane jako zaleta.

Obrazowo, rzecz ujmując, przypis harwardzki przyjmuje następującą formę: (Nowak 1999: 78)

Nowak – to nazwisko autora książki, której fragment przywołujemy,
1999 – jest rokiem wydania książki,
78 – to numer strony w książce, gdzie znajduje się fragment, którego przywołujemy.

Zlokalizowanie przypisu harwardzkiego w tekście, wygląda w następujący sposób:

Opera jest scenicznym dziełem muzycznym wokalno-instrumentalnym, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną. (por. Kmiecik 2008: 77).

Przy stosowaniu przypisów harwardzkich, oczywiście obowiązują zasady, które muszą być bezwzględnie przestrzegane, a dotyczą stosowania odpowiednich skrótów:

  • cytowanie określonego fragmentu, wymaga (Nowak 2008: 99),
  • referowanie dłuższej części tekstu, wymaga (por. Nowak 2008: 99),
  • „cytowanie cytatu”, jeżeli przykładowo Nowak w swojej publikacji cytuje definicję innego autora, a my chcemy z niej skorzystać w pracy i ją powtórzyć, wymaga (cyt. za Nowak 2008: 99)
  • odwoływanie się kilka razy z rzędu do tej samej publikacji, która nie jest rozdzielona żadnymi innymi publikacjami, wymaga zamiast ciągłego powtarzania nazwiska autora, roku wydania i strony, zastosowania słowa: „tamże”,
  • gdy, publikacja posiada dwóch autorów, wymagane jest podanie obydwóch nazwisk autorów, łącząc ich spójnikiem „i”, a gdy trzech, wymaga się następującego łączenia: (Nowak, Kowalski i Ziółek 2007:104).

Bezwzględnie na końcu publikacji znajduje się bibliografia. Wpisy są ułożone alfabetycznie.